What's Trump's REAL motive? (we know he PRETENDS to be dumb)

ORPG] You are my favorite thought.

Joanna 'Jo' Kirstin Davids.

Re: ORPG] You are my favorite thought.

Meredith Rose Parker Jones
Haar chauffeur stopte de auto voor het meest waanzinnige oude gebouw dat ze sinds tijden gezien had. Ze zuchtte een keer diep waarbij ze overdreven ineenzakte tijdens de zucht. Ze had hier écht geen zin in. Ze bekeek het gebouw goed, het was een oud gebouw en dat vertelde de gevel ook, in Romeinse cijfers stond afgebeeld dat de school stamde uit 1864. Boven de Romeinse cijfers stond de naam van de school. Er dtonden zuilen naast de grote toegangsdeur wasrdoor zich een klein afdak vormde voor het inlopen van het gebouw en voordat je de toegangsdeur door kon, moest je eerst de drie traptreden getrotseerd hebben. De breedte van de school trok zich uit over een paar honderd meter leek het wel te zijn en alle muren waren gemetseld uit dezelfde roodbruine steen. Ondanks de leeftijd van het gebouw, zag het er adembenemend mooi uit. Ze snoof een keer. Dat kon ook bijna niet anders als iedereen hier uit een familie kwam zoals de hare, het zou hier vast niet goedkoop zijn. Als haar kamer er nou net zo uit zag als het gebouw, dan zou het misschien toch nog wat worden. Haar deur werd opengedaan en ze werd begroet door haar chauffeur welke een kleine buiging maakte en een handgebaar om haar te laten weten dat ze veilig uit kon stappen. Ze knikte naar hem en mompelde een soort van bedankje. Ze nam nog een keer adem en besloot op dat moment er maar geen al te groot drama van te gaan maken. Haar moeder had haar boos weggestuurd, ver van haar familie en vrienden, omdat ze brutaal was geweest. Oké, erg tactisch had ze niet geweest en een straf had ze ook wel degelijk verwacht. Maar deze straf? Dit was gewoon een volledig strafkamp. Met alles erop en eraan. Ze knarste boos haar tanden. Dit was een oneerlijke straf geweest, een hele oneerlijke. Waarom? Omdat ze weer eens een grote mond had? Omdat ze weer eens niet aan alle verwachten van de familie voldeed? Waarom was dat toch zo belangrijk! Waarom mocht ze niet anders zijn dan de anderen in de familie! Ze was nou eenmaal niet zo'n modepopje als haar oudste nicht die alle schoonheidswedstrijden gewonnen had, ze was geen promqueen zoals haar nichtje Abby geweest was, ze was anders. En dat was ze altijd al geweest. Ze speelde geen vader of moedertje, nee ze klom in bomen en kwam onder de schaafwonden thuis tot grote ergernis van haar ouders. Ze voetbalde in het schoolteam en was de topscoorder nog ook. Ondanks dat ze opgevoed was als een echte Parker Jones, en heus ook wel keek naar mode en het heerlijk vond om zich mooi te maken, had ze ook een wilde kant. Een wilde kant die door niemand in de familie begrepen werd. En ja, ze was een beetje rebels. Het was toch heerlijk om een fikkie te stoken in de kilometersgrote achtertuin van oom Harry, die daarop als een wijf had staan gillen dat zijn perfect geknipte buxus in vlammen op ging? Of ander kattekwaad uit te halen, badkamers onder water te zetten waar mensen dan veel te laat achter kwamen omdat ze zo'n gigantisch huis hadden. De krijtborden op school onder te kliederen met tandpasta zodat de leraar bij het wegsponzen vooral alleen maar schuim maakte... Ja, zij was een standaard Parker Jones, jn het gareel lopen was zo niet haar ding. Daarom vond ze het ook verschrikkelijk dat ze naar deze plek gestuurd was door haar moeder, afscheid van haar vrienden had ze niet eens kunnen nemen, het werd medegedeeld en twee dagen later zat ze in het vliegtuig, naar een plek ver weg van thuis. Ze voelde een brok in haar keel en de tranen in haar ogen welde op. Boos sprak ze zichzelf inwendig toe, ze had een plan... zichzelf net zo hard misdragen als thuis zodat de strenge leraren en leraressen haar hier niet meer konden verdragen en haar terug naar huis zouden sturen. En daar zou ze direct mee beginnen. In de verte zag ze een vrouw lopen, keurig aangekleed, een donkergroen mantelpakje aan met een crèmekleurige blouse eronder. Hmm, geen slechte keuze de vrouw kwam op haar afgelopen en stopte op een gepaste afstand voor haar neus waarna ze haar hand uitstak en zich voorstelde als "mevrouw Dubarry", haar goede manieren in acht nemend stelde zij zich ook voor. De vrouw pakte één van haar koffers op, welke haar chauffeur net naast haar had neergezet, en begon in de richting van de grote toegangsdeur te lopen. Ze pakte een roltrolley en liet de andere twee koffers door haar vhauffeur meenemen. Ze liepen door een grote, hoge en lange gang met steriel witte muren aan de bovenkant, donkerbruin hout aan de onderkant en plafondversieringen aan het plafond. Ze gingen een keer links en rechts en na de derde keer een nieuwe gang was ze de weg al kwijt. Dat zou wel goed komen, hoopte ze. Na een pittige wandeltocht die vermoeilijkt werd door het hoge tempo van de directrice en haar hoge hakken, kwamen ze aan bij de deur van een kamer. De mededeling volgde dat dit haar kamer was waarna de deur werd geopend. Ze volgde de eigenaresse naar binnen en keek rond. De kamer was groot, licht van binnen en er waren twee grote ramen. Er was alleen een probleem... Er stond niet één bed, maar er stonden er vier. "Dit is geen privélamer!" riep ze verontwaardigd uit. Het klonk misschien wel heel verwend, maar dit was echt een hel. Hoe kon ze haar kamer nou delen met drie anderen? De directrice ging echter zonder iets te zeggen onversoorbaar verder en liep naar het bed aan het linkerraam. Dat zou haar bed zijn en het kastje ernaast was voor haar kleding. Op het bed lag een uniform. Het kastje zou veel te klein zijn voor haar spullen. Zodra de directrice de deur uit was, haar chauffeur de koffers had neergezet en met een kort woord afscheid had genomen, plofte ze verloren op haar nieuwe bed. Zo positief als ze her inzag toen ze hier net twee seconden voor het gebouw had gestaan, zo somber zag ze het nu in. Ze slaakte een diepe, verloren zucht. Waar was ze in beland?

Re: ORPG] You are my favorite thought.

Jo had net haar lessen gehad en daarom liep ze nu met haar boeken tegen haar borst aan terug naar haar kamer. Alle meiden verbleven in een groot gebouw naast de school zelf, op het privé terrein dus en op schooldagen was het ook niet bepaald de bedoeling om die te verlaten. Het was niets voor niets een boarding school en ze had nog een hekel aan haar ouders wegens het feit dat ze haar hierheen hadden gestuurd. Het was maar een fase! Het ging wel over! Het ging wel weg met de juiste begeleiding en opvoeding! Dat waren dingen die haar ouders geroepen hadden, met name haar moeder terwijl haar vader de hysterische vrouw in bedwang had gehouden in haar verdriet. Jo had zich een grote teleurstelling gevoeld, maar ze kon niet veranderen wie ze was. Zelfs niet met een boarding school en chagerijnige oude mensen die vanachter hun ronde brilletje je nauwkeurig in de gaten hielden. Even zuchtte ze dan ook vooral ze gauw het plein over liep, waarbij haar hakken vrolijk op de straatstenen tikten, richting het gebouw waar haar kamer te vinden was. Op de begane grond godzijdank, want ze had geen behoefte gehad om constand met de trap of lift te moeten. 
Fronsend keek ze hoe de directrice het gebouw verliet met één van de chaffeurs op haar hielen. Zou het nieuwe meisje nu al aangekomen zijn of had zij zich gewoon vergist in de dag waarop ze zou komen? Ze moest ook zoveel onthouden! Stilletjes liep ze de gangen door vooral zehaar sleuteltje tevoorschijn haalde en haar deur open deed. Ja hoor, daar zat het nieuwe gezicht dan. Even bekeek ze de blondine vooral ze naar haar bed liep, welke nog niet eens opgemaakt was. Ze legde haar boeken neer, vooral ze naar de dame toe liep en haar hand uit stak. ''Ik ben Joanna, of gewoon Jo is ook oké.'' glimlachte ze. Haar handen had ze vol gehad dus haar boeken wegleggen had ze wel belangrijk gevonden. ''Lilly en Maria zijn er nog niet, maar die zijn er amper om eerlijk te zijn.'' verklaarde ze maar waarom de andere twee er niet waren. Die hielde zich bezig met dingen waar ze zich niet mee bezig moesten houden, als ze niet van school getrapt wouden worden dan toch. 
Toen Jo haar hand terug had keek ze even naar de koffers die de dame mee had, dat zou waarschijnlijk veel meer zijn dan dat er in de kledingkast, kleine dressoir en nachtkastje pastte. ''Waar kom je vandaan?'' vroeg ze dan ook, alsof dat een hoop ging verklaren. Haar bruine ogen gingen dan ook al snel weer naar Meredith toe, waarop ze haar wat vragend aankeek. Zelf kwam ze gewoon uit Engeland, dat was ook wel te horen aan haar Britse accent dus daar hoefde ze weinig over te vertellen. Haar familie had geld, ze was een schande en tadaa.. hier was ze dan. De gedachte alleen al was haast ironisch te noemen, hoe makkelijk was het om je dochter weg te sturen in plaats van haar aan te horen. Het was verdorie toch haar leven?!

Re: ORPG] You are my favorite thought.

[b]Meredith Rose Parker Jones[/b]
Ze zat nog altijd plompverloren op bed om zich heen te kijken naar het gesticht waar haar moeder haar heen gestuurd had. Zouden alle meisjes hier gedwongen zitten, vroeg ze zich af. Of zouden er ook meiden zijn waarvan al jaren en jaren de familie naar de school gestuurd werd, die elkaar uit alle kringen kenden en dus ook hier op de boardingschool een groepje zouden vormen? Feit bleef nog steeds dat zij de enige was hier van haar familie en dat haar familie een paar honderd miles en uren vliegen weg woonden. Ze was binnen twee dagen uit haar vertrouwde situatie gerukt. En waarom? Omdat ze brutaal geweest was. Ze snoof en grinnikte, wie dacht haar moeder wel niet dat ze was. Ze zou haar, zelfs vanuit Groot-Brittanië, het leven zuur maken. Ervoor zorgen dat niemand haar zou vergeten. Haar moeder wilde vast dat ze hier zou bezinnen, dat ze na zou denken over wat ze gezegd had, maar ze meende het oprecht. Ze zou nooit veranderen in een tutje, ze zou altijd stoer blijven en jongensdingen blijven doen, ze was gewoon anders. Ja, ze was knap, met haar lange, blond krullende haren, haar grijsbruine ogen en licht getinte huidskleur. En ze had zeker in de smaak gevallen bij alle jongens op de school, zelfs met haar stoerheid. Ze had een grote mond, maar een klein hartje. Juist dat was hetgene waarom haar vrienden haar zo leuk vonden. Ze was de uitvoerder van de slechte ideeën van een ander, omdat het haar uitdaagde, maar als haar vrienden haar nodig hadden omdat ze liefdesverdriet hadden, dan was ze er ook voor hen. Met haar vertrek had ze ook afscheid moeten nemen van haar beste vriend en ex Justin, en dat vond ze misschien nog wel het ergste. Het tijdsverschil was ook zo groot dat ze niet makkelijk met elkaar konden bellen of appen en ze wilde hem niet verliezen, ze hadden zo'n mooie tijd gehad en ze had echt van hem gehouden. Ze was er kapot van geweest toen hij het uitmaakte.
Haar gedachten werden verstoord door het geluid van een sleutel wat in het slot gestoken werd en omgedraaid werd. Kort daarna ging de deur van de kamer waarin ze zat open en kwam er een donkere brunette de kamer in wandelen. Ze had haar boeken tegen haar borst geklemd en droeg hetzelfde schooluniform als degene die op haar bed lag. Ze bekeek het meisje en wist even niet of ze op moest staan en zich voor moest stellen of dat het binnengekomen meisje dat zou doen. Ze zag het meisje naar het enige onopgemaakte bed in de kamer lopen, ze legde de boeken op het bed neer en kwam daarna op haar afgelopen. Zenuwen vlogen door haar onderbuik en ze wilde dat ze weg kon rennen. Voordat ze haar voeten in beweging had kunnen brengen, stond het meisje al voor haar neus en stelde zich voor. Meredith schraapte haar keel en pakte de uitgestoken hand vast. "Hoi, ik ben Meredith Rose," stelde ze zich voor. "Naar Mer luister ik beter," grapte ze. Ze had altijd een hekel gehad aan haar dubbele voornaam, helemaal omdat er ook nog een dubbele achternaam achteraan kwam. Ze had haar ouders zo vaak vervloekt dat ze haar een mond vol namen hadden gegeven. Het Britse accent van het meisje voor haar was duidelijk te horen en ze voelde zich een buitenstaander. "Ik kom uit Malibu, California," gaf ze antwoord op de vraag van het meisje, Jo was het dacht ze. Hiermee had ze hoogstwaarschijnlijk direct haar accentloze Engels verklaard. Ze had Jo naar haar spullen zien kijken en bedacht dat de hoeveelheid nu vast ook wel verklaard zou zijn en dat ze stiekem binnensmonds uitgelachen zou worden. Het maakte haar allemaal niet uit. Ze was hier niet om vrienden te maken, het enige wat ze wilde was zo snel mogelijk weg uit dit strafkamp. Waarin ze zich netjes als een vrouw zou moeten gedragen en waar voetballen uit den boze was. Als verplichte sport had ze dan ook maar paardrijden gekozen, dan viel er in ieder geval nog iets risico te nemen. De andere verplichte sporten hadden allemaal sporten geweest voor de echte kak, zoals golf en cricket en nog wat andere sporten. Veel te braaf naar haar mening. 
Rustig keek ze op en keek Jo aan. "Ben jij ook op strafkamp?" vroeg ze met een vermaakte glimlach. Ze was wel benieuwd of het meisje voor haar ook gestuurd was of hier semi-vrijwillig heen gegaan was.

Re: ORPG] You are my favorite thought.

Jo trok een mondhoek op terwijl ze de kans had genomen om de blondine even vluchtig te bekijken. ''Dan zal ik de afkorting gebruiken.'' grinnikte ze. Ze ging er niet tegen in, want ze had zelf laten weten dat 'Jo' oké was om te gebruiken als ze haar moest hebben. Iedereen noemde haar zo, zelfs als mensen haar niet zo goed kenden. Het was  iets waar ze aan gewend was geraakt, het was zoiets als het hebben van een roepnaam gokte ze zo. Ze schudde die nutteloze gedachten maar van haar af en keek Meredith even glimlachend aan nadat ze haar bagage had bekeken. Ze moest er niet om lachen, het was jammer dat niemand haar proper in had gelicht dat ze maar een maximaal aantal aan spullen kon stallen hier. ''Ik denk dat je wel iets voor elkaar moet krijgen met al je bagage.'' liet ze dan ook weten. Desnoods pakte ze het belangrijkste uit en stopte ze de rest in de koffer onder haar bed, dan kon ze het er altijd onderuit trekken. Dat had ze zelf ook met enkele spullen gedaan. 
''Ah, de zonnige kant van de wereld.'' grinnikte ze terwijl ze op het randje van haar eigen bed was gaan zitten. Niet dat ze ooit de kans had gehad om naar Amerika te gaan dan toch, vooral omdat haar ouders het te druk hadden gehad om überhaupt een vakantie te plannen met hun dochter. Ze waren altijd weg voor zaken, voor werk, voor hunzelf. Het kwam ze om heel veel redenen goed uit dat Jo hier nu zat en dat zorgde voor een nieuwe, inwendige zucht. Ze sprak haar gedachtes maar niet uit en wendde haar blik even kort af om ze ook weer ver weg te stoppen. 
''Strafkamp?'' vroeg ze lichtelijk verbaasd, tot het kwartje viel en haar lippen een 'o' vormden. ''Wel, ik denk dat je het wel zo kunt noemen.'' gaf ze toe. Een beetje nerveus over dat onderwerp plukte ze wat aan de rok die bij haar uniform hoorde, terwijl ze even nadacht. ''De meesten zijn hier omdat ze niet aan de opvoeding van hun ouders voldoen, of gewoon omdat het de ouders goed uit komt wegens werk.'' gaf ze maar toe. Een flauwe glimlach sierde haar dan ook al snel. Het was triest eigenlijk. ''Maar aan de andere kant is het ook niet zó erg, dit is één van de beste scholen waar je naar toe kan en het is niet zo alsof we buiten school om geen vrijheid hebben.'' knikte ze vast besloten. 

Re: ORPG] You are my favorite thought.

Ze glimlachte toen Jo zei dat ze haar afkorting wel zou gebruiken. Het stemde haar tevreden en ze hoopte dat ze met dit meisje een eerste vriendschap hier op de school zou kunnen opbouwen. Al was het alleen maar een vriendschap als kamergenoot. Ze hield er niet van om alleen te zijn. Het paste niet bij haar, ze was een sociaal dier en hield van feestjes. De drank die daarbij hoorde hoefde van haar dan weer niet, de meeste mensen werden onverstandig als ze dronken waren en daar had ze een hekel aan. Haar moeder noemde haar nog altijd steevast Meredith Rose en het irriteerde haar mateloos, enkel als ze een standje kreeg waar anderen bij waren, werd er kort 'Rose!' geroepen daaropvolgend werd verwacht dat ze zich daarna zou gedragen. 
Jo begon over haar koffers en ze grinnikte een beetje. "Ik was al aan het bedenken hoe ik dat het beste kon gaan oplossen, ja," zei ze met een glimlach. Ze ontdooide een beetje nu er een gesprek op gang kwam. Ze zou de belangrijkste spullen en kleding wel in de kledingkast hangen en neerleggen, het dressoir - in ieder geval de onderste lade - kon ze gebruiken om haar schoenen in op te bergen en in de lade van het nachtkastje konden de écht belangrijke spullen wel opgeborgen worden. Alles wat ze niet per se nodig had, liet ze in één van de koffers zitten. Het zou allemaal wel los lopen. Ze kon altijd nog kleding weggeven of terug naar huis laten sturen, daar ging ze niet moeilijk over doen. Nieuwe kleding was zo gekocht. Al betwijfelde ze of ze daar überhaupt de kast toe zouden krijgen in dit gesticht. Daarbij wist ze niet in hoeverre het meeste van de kleding die ze meegenomen had geschikt zou zijn voor dit land. Ze had niet echt op onderzoek uitgekund en het had haar een beetje verbaasd hoe koud het hier eigenlijk was. Haar tintje was een puur zonnelijke tint en ze zou hier waarschijnlijk snel wat bleker worden, hier leek de zon niet veel te schijnen en de opmerking van Jo over dat ze uit het zonnige deel van de wereld kwam, leek dat een beetje te bevestigen. Ongemerkt haalde ze haar schouders erover op, het maakte ook eigenlijk niet zo heel veel uit, ze zou hier toch snel weer weg zijn! "Ja, het zonnige deel, ik begrijp dat het hier een stuk kouder is?" probeerde ze haar gedachte te laten bevestigen. 
Ze grinnikte over de opmerking van Jo over het strafkamp en merkte op dat het haar wat zenuwachtig leek te stemmen. "Voor welke van de twee redenen ben jij hier?" vroeg ze met een uitdagende glimlach. "Of voldoe je niet aan de opvoeding van je ouders en komt het ze toch ook wel makkelijk uit dat je hier bent?" Ze probeerde een beetje te vissen, maar toch niet te persoonlijk te worden zo in het begin. "Ik voldoe niet aan de opvoeding van mijn moeder," moedigde ze Jo aan antwoord te geven op haar vraag. Misschien dat het zou helpen als ze zichzelf al wat meer open stelde, en heel eerlijk, ze zou het toch niet onder stoelen of banken gaan steken. Het was grappig hoe de brunette het woord strafkamp probeerde af te zwakken en vertelde dat het hier heus niet zo erg was. Voor haar misschien niet, zij zou in vakanties naar huis kunnen, of misschien zelfs in de weekenden... Mer kon op geen manier weg van hier, ze had niets of niemand om naar toe te gaan in dit voor haar onbekende land. Ze was ooit een paar dagen naar London geweest, maar dat was het dan ook wel. Nee, voor haar zou het er waarschijnlijk niet veel beter uit gaan zien dan 'het strafkamp', alleen al omdat ze te eigenwijs en koppig was om toe te durven geven dat ze het hier misschien toch wel naar haar zin zou kunnen krijgen. Zeker als de andere kamergenoten net zo vriendelijk zouden zijn als Jo.

Re: ORPG] You are my favorite thought.

Jo glimlachte even. ''Je koffers.'' liet ze simpel weten. ''Je kan ze onder je bed schuiven.'' verklaarde ze maar iets nader. Dan zou ze gewoon twee extra opbergplekken hebben, dan was het probleem opgelost toch? Zelf had ze het immers ook gedaan met de minder belangrijke spullen. Op die manier pastte alles in het dressoir, nachtkastje én kledingkast. Zo was het onnodig om zomerse kleding in je kast te hebben voor die enkele dagen dat het mogelijk was een beetje bruin te bakken. Voor zover Jo haar huid het toestond dan toch, hoewel ze wel ietwat tint had vergeleken met de meest volle Britse meiden. Zelf had ze nog roots elders zitten, waar wist ze niet precies maar het was niet Engeland als ze haar vader goed had begrepen. 
''Kouder? Het is een wonder als we zon hebben!'' fronste ze haast serieus. ''En als er zon is, dan ligt iedereen spontaan in de bikini en zwembroek op het gazon.'' gniffelde ze. Zelf had ze daar niet zoveel mee en hoewel ze niet meisje-meisje achtig was, gedroeg ze zich wel als een vrouw en kleedde ze zich er ook naar. Misschien dat het daarom zo'n schok voor haar ouders was geweest? Even fronste ze om haar eigen gedachten voor ze even haar hoofd schudde. ''Je hebt meer aan sweaters en warme kniekousen onder je uniform.'' knikte ze vervolgens maar. Hoewel een sweater geen optie was als je naar de klas moest, dan was het bloesje met stropdas en daarbij passende blazer een must. Anders kon je vertrekken en dan kon je nog corvee uitvoeren ook. Nee, je kon hier maar beter niets vergeten, want het kwam je duur te staan waarbij je nog te kijk werd gezet ook. Ze waren hier streng, heel streng en toch was het niet het einde van de wereld. 
''Met mijn opvoeding is elk niets mis naar de standaarden van mijn ouders.'' liet ze Mer maar weten. Nee, daar was niets mee. Niet in de ogen van haar ouders in elk geval. ''Dus ik ben hier voor strafkamp, zoals jij het benoemd. En jij? Wat heb je gedaan om van Amerika naar Engeland verscheept te worden? Er zijn ook andere boarding schools, maar dan in Amerika.'' fronste ze toch wel wat serieus. 

Re: ORPG] You are my favorite thought.

Ze stond op en legde één van de koffers op het bed. Zo kon ze praten met Jo en opruimen tegelijk. Dat scheelde alvast weer wat tijd. Het leek mosschien wat onbeschoft, maar ze was af en toe een rare en wilde ook wel graag een beetje op tijd naar bed vanavond zodat ze fris en fruitig op haar eerste achooldag kon verschijnen. "Goed idee, ik zal maar vast beginnen met wat op te gaan hangen," verklaarde ze haar actie. Het was fijn te weten dat haar plan nog lang niet zo gek geweest was om een aantal dingen terug in de koffer in te pakken wat ze nu niet nodig had. Ze pakte een stapeltje perfect opgevouwe kleding uit haar koffer en legde het precies zoals het uit de koffer kwam ook in de kledingkast. Ze had braaf zelf haar koffers ingepakt, zo wist ze ook precies wat er in welke koffer zat. Het duurde niet lang voordat ze de stapeltjes kleding uit de eerste koffer in de kledingskast gelegd had en op de bodem lag een fotolijstje. In het lijstje zat een foto van haar in Amerika achtergebleven Golden Retriever, zo trouw als war en ze miste hem nu al. Ze zette het fotolijstje op het nachtkastje rechts van haar bed, een beetje schuin zodat ze er elke keer weer naar kon kijken. Ze had eigenlijk alleen maar vesten meegenomen, geen comfy sweaters. Maar de vesten waren allemaal wat langer, wat dan wel weer iets warmer was dan een sweater, en ze was het gewend, dus zou het geen probleem vormen.
Waarom had haar moeder haar eigenlijk per se naar deze boardingschool gestuurd? Dat was echt een goede vraag. Ze kon daar eigenlijk geen antwoord op geven. Het zal wel de best aangeschreven school geweest zijn, met de meest strenge leraren en regime. Dat was de enige verklaring die ze kon bedenken. Misschien was het wel de Britse netheid wat haar bijgebracht moest worden. Ze haalde dan ook haar schouders op. "Geen idee, mijn moeder moest van me af denk ik. Daarom mocht ik zeker naar Engeland vertrekken." Ze glimlachte rustig terwijl ze de eerste koffer dichtritste en in het hangende deel van de kledingkast neerzetten. Ze pakte de volgende koffer en ritste die open. Daarin lag haar ondergoed bovenop, welke ze in de bovenste la van het dressoir zou proppen. Dan kon ze er altijd makkelijk bij. Al denkende begon ze uit te pakken en het dressoir in re euimen. "En wat ik gedaan heb, nou ja, het schijnt dat ik brutaal was. Ik heb alleen even de harde waarheid verteld en daar kon mijn moeder blijkbaar niet zo goed tegen," zei ze zacht. Ze wilde dat haar vader er nog was, die had het nooit zo ver laten komen. Haar oom bepaalde gewoon precies wat haar moeder moest doen, ook in de opvoeding. Het zou haar niets verbazen als hij met het idee gekomen was haar zo ver mogelijk weg te sturen. Hij vond haar een schande voor de familie. Alsof zijn dochters zo perfect waren. Ze rilde ongemerkt. Ze haatte die man, hij had op haar moeder in zitten praten. Kon niet anders.

Re: ORPG] You are my favorite thought.

Nieuwsgierig volgde Jo wat Mer allemaal deed, maar ze bleef wijselijk op haar plek zitten. Ze zou het zelf ook niet fijn vinden als iemand zich met haar zou bemoeien. Hoewel ze het niet kon laten om even naar het fotolijstje te spieken, waardoor ze zelf al snel een link kon leggen. Ze zou er maar neit naar vragen, om gebroken harten te voorkomen, ze wist zelf hoe zeer een dier naar je hart kon gaan staan. ''Ik heb nog wel wat hangers over, als je er te kort komt.'' stelde ze ondanks toch voor, ze had nog zeker een stuk of tien over en ze waren in het jaar dat ze hier zat nog niet vol geraakt. Als het echt nodig is kon ze wel meer hangers regelen, maar dat was vaak niet nodig. Het weer stond er niet naar, waardoor het het niet waard was om jurkjes in je kast op te hangen. Ze was allang blij dat ze kousen mochten dragen onder hun rokje, waardoor ze in elk geval geen bevroren benen had. Het uniform was opzich nog wel schattig en kon best leuk staan als je het een beetje goed droeg. Vele dames misstond het niet in elk geval en dat maakte het voor Jo in elk geval niet makkelijker om hier te zijn. 
''Ah.'' merkte ze met een flauwe glimlach op. ''Gevalletje moeder kan het niet hebben dat haar dochter haar tegenspreekt.'' gniffelde ze. ''Geen zorgen, niets om je voor te schamen. De meeste zitten hier omdat ze tegen hun ouders in durfden te gaan. Dochters van zakenmannen, succesvolle ouders in bepaalde typische Britse sporten...'' sprak ze met een beetje overdreven Brits accent om het nog wat meer bekakt te maken. ''Veelal zitten hier dus ook omdat er geen tijd voor ze is, maar het blijkbaar wel belangrijk genoeg is om een goede opvoeding te laten verzorgen door iemand anders.'' schokschouderde ze. Niemand zat hier vrijwillig, maar het had toch een soort status dus uiteindelijk kon meer dan de helft het niet erg vinden. Het stond goed om deze school op je diploma te hebben als je aan werk wou komen, in Engeland dan toch. Ze was dan ook zeker verbaasd dat Mer haar ouders voor Engeland hadden gekozen. Dan moest het wel een hele harde waarheid zijn. 

Re: ORPG] You are my favorite thought.

Het aanbod van het lenen van de hanera nam ze maar wat graag aan. In de laatste koffer die ze nu wilde gaan uitpakken zaten allemaal vesten en jurkjes en hangers zouden geen overbodige luxe zijn. In het ergste geval had ze wat vesten over elkaar kunnen hangen, maar als het aanbod van meerdere hangers er toch lag, kon ze dienhet beste maar aannemen. Toch? "Ik zou heel graag wat hangers willen lenen, ik denk dat ik er te weinig ga hebbe, ik heb een fetish voor vesten," grapte ze. Ze glimlachte erbij en hoopte dat haar halve grap in de smaak viel. De rest van haar fetish was gewoon waar, ze verzamelde daadwerkelijk lekker aarme veste die wat langer waren. Of ze nou van wol waren, van zijdesdraad of ander materiaal, ze kon zich erin verstoppen.
Ze moest lachen om de opmerking dat de meesten hier zaten omdat ze hun ouders hadden tegen gesproken. Ze vroeg zich af of die daarbij ook de woorden gebruikt hadden die zij tegen haar moeder had geschreeuwd in een soort van woede aanval. Ja, ze was niet al te netjes geweest, maar haar moeder had ook niet netjesgeweest. Ja, natuurlijk mocht je niet zo tegen je moeder spreken, maar ja... als ze nou ook niet eerlijk tegen jou was. Ze zuchtte. "In welke catergorie van meisjes val jij?" vroeg ze nieuwsgierig. Zouden hier ook de kinderen van royals van Engeland zitten, vroeg ze zich af. Haar gedachten namen kort de loop en ze fantaseerde en even op los. Ze geinnikte om haar isiote gedachten.
De leerlingen op deze school zouden in ieder geval niet tegenvallen als ze zo zouden zijn als Jo. Ze was gezellig, een beetje gesloten wat ze wel kon waarderen en vroeg niet per se verder. Het was ook lastig, want daardoor kon ze niet zo goed inschatten wat ze wel en niet kon zeggen tegen haar. Ze was wel benieuwd waar Jo precies vandaan kwam, wat ertoe had geleid dat ze hier op school zat en of het een fase was of dat ze hier al haar hele leven opgesloten zat. En ze was benieuwd naar hun kamergenoten, had ze niet iets gezegd over dat zij hier amper waren? Ze keek op en keek Jo aan. "Die andere meisjes van hier op de kamer he, wanneer komen die? Als die net zo gezellig als jou zijn, is dat in ieder geval al een meevaller," zei ze zenuwachtig. Ze was nieuwsgierig en een beetje angstig tegelijk. Wat nou als het de twee grootste rotmeiden op aarde waren? Ze hoopte toch niet dat ze zich ongelooflijk verwend zouden gedragen.